Home Again

   Είναι Σεπτέμβριος, 2013, έχω ενηλικιωθεί. Έχω πάρει και δίπλωμα αυτοκινήτου.
   Ξέρω ποιά μέρα θα φύγεις, ξέρω ακριβώς την ώρα. Μου τα'χουν σφυρίξει οι άλλοι.
   Ρωτάω για σένα συχνά, ρωτάς κι εσύ για μένα μέσω κοινών γνωστών.
   Έχουμε χωρίσει εδω και καιρό (ίσως επειδή ξέρουμε ότι έχουμε μια στάνταρ ημερομηνία λήξης;) και είμαι σε αυτό το τεράστιο δίλημμα: Να πάω ή να μην παω;
   Ξέρω πως όλοι θα πάνε, όλοι θα έρθουν να σε δουν και να σε χαιρετίσουν, μάλλον για τελευταία φορά γιατί κανείς δεν βασίζεται στα "Θα έρχομαι Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρια" σου. Εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές. Όλοι μου λένε να πάω. Εγώ ακόμα το σκέφτομαι.
   Από τη μία ξέρω πως δεν πρόκειται να τηρήσεις την υπόσχεσή σου, αυτό το "ό,τι και να γίνει εγώ πριν φύγω θα σε χαιρετήσω με ένα φιλί στα χείλη", από την άλλη ξέρω πως σου'χω λείψει έστω και λίιιγο.
   Τελευταία στιγμή. Υπολογίζω τα λεπτά που θα κάνω για να φτάσω στο αεροδρόμιο, παίρνω το αμάξι μου(;) και πατάω γκάζι.
   Φτάνω τη στιγμή που οι άλλοι είναι έτοιμοι να φύγουν. Μας αφήνουν μόνους.
   Δεν μιλάμε για λίγο. Μεγάλη αμηχανία.
   Μετά μιλάμε ταυτόχρονα.
   "Καλό ταξίδι", λέω εγώ.
   "Αντίο" λες εσύ.
   Αγκαλιαζόμαστε, μυρίζω για τελευταία φορά στη ζωή μου το άρωμά σου, κοιτάζω για τελευταία φορά στη ζωή μου μέσα στα μάτια σου κι εσύ μου χαμογελάς σαν να είναι όλα καλά.
   Για σένα μπορεί να είναι. Για αυτούς που αφήνεις πίσω σου όχι όμως.
   Πιάνεις σφιχτά την βαλίτσα σου, σφίγγεις τις γροθιές σου.
   Μου δίνεις ένα απαλό φιλί στο μέτωπο.
   Με ισωπεδώνεις.
   Μου λες πάλι αντίο. Δεν απαντάω.
   Με αγκαλιάζεις πάλι για μια τελευταία φορά. Φοράς τα γυαλιά σου και φεύγεις.
   

 Μου το ζήτησες, στο έγραψα. Έτσι όπως το έχω φανταστεί. Τουλάχιστον ξέρω πως θα είσαι σπίτι σου. Εκεί που ανήκεις. 

Το τραγούδι που ήθελα να βάλω είναι  ΑΥΤΟ απλά για κάποιον περίεργο λόγο δεν γίνεται.