Η πτώση

Καλησπέρα.
Για να μην μακρυγορώ από την αρχή του ποστ, τις τελευταίες 3 εβδομάδες τα πάντα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και ξαναλέω: ΤΑ ΠΑΝΤΑ (σχεδόν).
Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να λέει "Με τόσες ατυχίες, θα προτιμούσα να ήμουν στο νοσοκομείο, όπως τότε".
Και ήρθε καιρός να γράψω για αυτό το "τότε".
Η αλήθεια είναι πως έχω μπει αρκετές φορές στο νοσοκομείο (μετα από ένα χρονικό σημείο άρχισα να χάνω το μέτρημα).
Μία είναι όμως αυτή που πιστεύω πως με "στιγμάτισε" για πάντα. Αν το πέσιμο με το ποδήλατο θεωρείται τροχαίο, τότε ήμουν σε τροχαίο.
Και τώρα είναι εκεί που λέτε "Ελα μωρέ, το πολύ να χτύπησες στο γόνατο".
Πιστέψτε με, από το απότομο πάτημα του μπροστινού φρένου μπορείς να πάθεις πολλά.
Ο απολογισμός μου: γύρω στα 4 ράμματα στη γλώσσα, γύρω στα 5 ράμματα στα ούλα και χειρουργικός νάρθηκας για 1 μήνα, σιδεράκια για δυόμιση χρόνια, καψίματα από το σύρσιμο σε όλο το πρόσωπο και το τραγικότερο: απώλεια ενός μπροστινού δοντιού.
Δεν ξέρω τι μου κόστησε πιο πολύ. Το δόντι που έχασα, τα σιδεράκια που με καθιστούσαν για πολλά χρόνια φρικιό, η εικόνα μου στον καθρέφτη όταν κοιτάχτηκα για πρώτη φορά θυμωμένη στον καθρέφτη (παρά τις προσπάθειες όλων να μην το κάνω) ή τα έντονα βλέμματα όλων σε νοσοκομεία, ιατρεία και δρόμους;
Η απάντηση είναι πως αυτή η πτώση του σελφ εστίιμ μου κόστησε περισσότερο, παρά η φρικιαστική όψη μου στον καθρέφτη.


Έχω πετάξει όλες τις φωτογραφίες από τότε. Καμιά φορά, όμως, ψάχνω μήπως βρω καμία. Έτσι για να μου θυμίσει πως υπήρχαν,υπάρχουν και θα υπάρχουν και χειρότερα. Το λέμε καθε μέρα στον εαυτό μας, σε κάθε μικρή ή μεγάλη ατυχία. Σε κάθε απογοήτευση. Και κάθε φορά προσπαθούμε να το πιστέψουμε.
Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα.