Last post.

     Και κάπως έτσι περνά το καλοκαίρι. Οι μέρες τρέχουν σαν τρελές αλλά ποτέ τοσο γρήγορα ώστε να με λυτρωσουν.
    Περνά λοιπόν ο καιρός, μεγαλώνω. Δεν είμαι πια εκείνο το μικρό κοριτσάκι με τις μπλούζες ποκεμον (κι όμως). Δεν είμαι το "Ευακι" κανενός. Δεν είμαι πια εκείνο το ανέμελο παιδί που νοιαζόταν μόνο για το παιχνίδι.
    Είμαι η Εύα (ή ακόμα χειρότερα η Ευαγγελία). Αυτή που ανησυχεί για τα πάντα, που κάνει λάθη, που πράττει σωστά, στεναχωριεται, χαίρεται, κλαίει, γελάει, πονάει, δεν παραμένει ακλόνητη.
    Μαθαίνω.
    Έμαθα ότι οι όρκοι και οι υποσχέσεις είναι για να καταπατώνται και οι άνθρωποι που πιστεύουν πως θα τηρούνταν είναι αφελείς και ευκολοπιστοι.
    Έμαθα ότι τίποτα δεν είναι συμβόλαιο. Το μόνο αληθινό στήριγμα ήταν είναι και θα είναι οι άνθρωποι που ήταν πάντα δίπλα σου κι ας μην ήσουν εσυ πάντα κοντά τους.
   Έμαθα ότι οι λέξεις πονούν περισσότερο από τις πράξεις. Οι λέξεις χτίζουν αλλά προπάντων γκρεμίζουν γέφυρες.
   Έμαθα ακόμα ότι δύσκολα χτίζεις, εύκολα γκρεμίζεις.
   Έμαθα ότι η συγνώμη δεν επουλώνει πληγές. Απλά τις καλύπτει για λίγο μέχρι να δημιουργηθούν άλλες.
  

   Αυτή είναι η τελευταία μου ανάρτηση. Δεν υπάρχει λόγος πια να γράφω. Δεν υπάρχει κάποιος που να με εμπνέει και να με παρακινεί. Καλά να περνάτε. Ίσως κάποια στιγμή να τα πούμε σε άλλο blog. Ο κύκλος αυτού έκλεισε. 


Take care.