Έν Γουάι Σι

   Και που λες, η ζωή προχωράει. Διαβάζω για τις ζωές των άλλων στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, το Ντιτρόιτ. Βλέπω φωτογραφίες τους. Αγκαλιά με το σκύλο, αγκαλιά με την μαμά, το παιδί ή το σύντροφο, φορώντας πανάκριβα ρούχα, κρατώντας το κατάλευκο iPhone τους και ποζάροντας σε κάποιο λιμάνι ή κάποια παραλία κοσμικού νησιού.
   Ακούω για τις ζωές τους.  Τα αγόρια, τους νέους έρωτες, το νέο σπίτι, τη φοιτητική ζωή.
   Εγώ; Είναι λες και κάποιος έχει πατήσει το pause σε εμένα. Δεν μπορώ να δράσω, αλλά μπορούν όλοι οι άλλοι να δράσουν πάνω μου. Στέκομαι σαν άγαλμα σε πλατεία. Κάποιος Περιμένω να με δει κάποιος τυχαίος  περαστικός (ή όχι και τόσο τυχαίος) και με ένα μαγικό άγγιγμα να με επαναφέρει.
   Τα μαθήματα με κηνυγούν, ή μάλλον η τρίτη λυκείου με κηνυγά και προκύπτουν συνεχώς ένα σωρό νέα προβλήματα. Έχω αρχίσει να νιώθω στο πετσί μου ότι πια οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Μαζί τους και εγώ. 
   Όπως κάθε χρόνο, αυτή είναι η εποχή που θέλω να ξεφύγω εντελώς.  Να κάνω ένα ταξίδι, να διασκεδάσω, να περιπλανηθώ, να βγάλω φωτογραφίες... Να κάνω γενικά ό,τι μου έχει λείψει. Χωρίς να με κηνυγά κανείς. Ούτε τα μαθήματα, ούτε η Αθήνα, ούτε το βουνό προβλημάτων και υποχρεώσεων.
  
  Ένα πράγμα μόνο: Χριστούγεννα του 2013 (καλά να'μαστε, να'χουμε λεφτά και όλα τα συναφή) αυτό το ταξίδι θα το κάνω. Είτε μόνη μου είτε με παρέα. Και μαντέψτε που θα πάω.


<iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/aqlJl1LfDP4" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>