Οκ, είμαι καλά. Ναι, ναι είμαι καλά.
Και τώρα κάτι φωνάζει μέσα μου "Έλα ρε, όχι. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ."
Και αυτό το "δεν είσαι" κάνει ηχώ μέσα στην τρύπα που έχω στον χώρο της καρδιάς μου.
Γιατί η καρδιά μου πια δεν υπάρχει. Εκλάπη.
Όποιος έχει διαβάσει το Έπος του Λυκόφωτος, και το τονίζω, διαβάσει(γιατί τα βιβλία ήταν μακράν καλύτερα από τις ταινίες) ,ή έστω τη Νέα Σελήνη,θα θυμάστε πως όταν ο Έντουαρντ έφυγε, η Μπέλλα έλεγε πως στην καρδιά της υπήρχε ένα τεράστιο κενό. Μια τρύπα.
Προσπάθησα πολλές φορές να βρω το σημείο του βιβλίου στο οποίο το περιγράφει και να μεταφέρω αυτούσια τα λόγια της, αλλά δεν τα κατάφερα. Τα μάτια μου είναι θολά.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν, και όχι μόνο, ταυτίζομαι με την Μπέλλα.
Πολύ κλισέ, θα λέτε. Πολύ κλισέ βιβλίο/ταινία. Πολύ εμπορικό.
Ό,τι και να είναι,εγώ το λάτρεψα και είναι το μόνο που μπορώ να πω πως με εκφράζει.
Ομολογώ πως η σχέση που είχα δεν ήταν τόσο δυνατή όσο αυτή της θνητής και του αθάνατου όπως περιγράφεται στο βιβλίο ή φαίνεται στην ταινία, αλλά, να'πάρει, ήμασταν δεμένοι.

Αυτή η τρύπα μεγαλώνει σιγά σιγά, κι ας έχουν περάσει μόνο μερικές ώρες.

"Μην κάνεις έτσι, μην στεναχωριέσαι. Δεν πέθανε κανείς"
"Πέθανε, η αγάπη μας."
Δεν θέλω την καρδιά μου πίσω. Κράτα την.