Το θυμάμαι καλά.

Νομίζω πως θα κάνει τη διαφορά αν το διαβάσεις με αυτό το τραγούδι.




Χθες το βράδυ, μόλις ξάπλωσα στο κρεβάτι, σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν εσένα, εμάς. Άρχισα να αναπολώ όλες μας τις ωραίες στιγμές. Πιο πολύ, όμως, αυτές στην αρχή.
Λοιπόν, πρέπει να παραδεχτώ πως τα θυμάμαι όλα. Ή τουλάχιστον τα περισσότερα.
Θυμάμαι το πρώτο μας ραντεβού. Φορούσα μία ριγέ μπλούζα, άσπρο-μπλε, και το αγαπημένο μου τζιν. Εσύ φορούσες μία μαύρη ζακέτα και ένα μαύρο παντελόνι. Θυμάμαι πού καθίσαμε, ακόμα και σε ποιό τραπέζι, και τι ήπιαμε.
Το πρώτο πράγμα που είπες με το που καθίσαμε "Καταρχήν, είσαι σε σχέση με κάποιον;", ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Θυμάμαι πώς κύλησαν τα πράγματα μετάξύ μας.
Θυμάμαι και τη 15η Φεβρουαρίου, και την 24η Μαρτίου, μια μέρα πριν από τη γιορτή μας, και πιο πολύ απ'όλα την 26η Μαϊου.
Θυμάμαι και το πρώτο μας φιλί. Εκεί κοντά στη γέφυρα.
Και ένα φιλί που νόμιζα πως θα ήταν το τελευταίο, αλλά ευτυχώς δεν ήταν.
Και όλα τα υπόλοιπα φιλιά. Στη βροχή, στο χιόνι, στο δρόμο...

Αυτό που ορκίζομαι πως δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ένα πράγμα. Το χαμόγελό σου. Όταν σε φιλάω, όταν λέω κάτι και γελάς, όταν με πειράζεις. Αυτό το χαμόγελο. Αυτό που γελάνε και τα μάτια σου μαζί...


Υ.Γ. Μπορεί να ακουστεί ηλίθιο και ανούσιο αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα όταν σε είδα να πίνεις λάττε. Όπως τότε. 7 Οκτωβρίου του 2010.



I want you here tonight, I want you here.