οκτώ

Να ,λοιπόν, τα αποσπάσματα από τη Νέα Σελήνη τα οποία έψαχνα στην προηγούμενή μου ανάρτηση. Με εκφράζουν απόλυτα.

[…] Ήταν ένα πράγμα που με σακάτευε, αυτή η αίσθηση ότι κάποιος με είχε χτυπήσει και μου είχε κάνει μια τεράστια τρύπα μέσα στο στήθος μου, βγάζοντας τα πιο ζωτικά μου όργανα και αφήνοντας ανώμαλες, αγιάτρευτες χαίνουσες πληγές στις άκρες των σημείων απ’όπου τα είχε αφαιρέσει, οι οποίες συνέχιζαν να πάλλονται και να αιμορραγούν παρά το πέρασμα του χρόνου. Λογικά, ήξερα ότι τα πνευμόνια μου πρέπει να ήταν ακόμα ανέπαφα, κι όμως ασφυκτιούσα, και το κεφάλι μου γύριζε καθώς οι προσπάθειές μου δεν έφερναν αποτέλεσμα. Η καρδιά μου πρέπει να χτυπούσε κι αυτή, αλλά δεν μπορούσα να ακούσω τον ήχο του σφυγμού μου στα αυτιά μου, τα χέρια μου τα ένιωθα να έχουν μελανιάσει από το κρύο. Κουλουριάστηκα προς τα μέσα, αγκαλιάζοντας τα πλευρά μου για να αντέξω. Πάλεψα να ξαναβρώ το μούδιασμά μου, αλλά μου ξέφευγαν. [...]
[...] Αναρωτιόμουν πόση ώρα θα μπορούσε να κρατήσει αυτό. Ίσως κάποια μέρα μετά από πολλά χρόνια –αν ο πόνος μειωνόταν σε σημείο που μπορούσα να αντέξω- θα μπορούσα να ξαναθυμηθώ αυτούς τους λίγους μήνες που θα ήταν πάντα οι καλύτεροι της ζωής μου. Και αν ήταν ποτέ δυνατόν ο πόνος να μαλακώσει αρκετά για να μου επιτρέψει να το κάνω αυτό, ήμουν σίγουρη ότι θα ένιωθα ευγνώμων για όσο χρόνο μου είχε χαρίσει εκείνος. Περισσότερο απ’όσο είχα ζητήσει εγώ, περισσότερο απ’όσο άξιζα. Ίσως κάποια μέρα να το έβλεπα έτσι. [...]

(απόσπασμα από τη Νέα Σελήνη, το 2ο βιβλίο του έπους του Λυκόφωτος, γραμμένο από τη Στέφενι Μάιερ. Σελ 122-123 και 128.)
Σημείωση: Κατερίνα μου, σ’ευχαριστώ γλυκειά μου που βρήκες τα κομμάτια αυτά για εμένα. Ειλικρινά σ’ευχαριστώ.