Φεβρουάριος. Τον αγαπώ και τον μισώ παράλληλα. Τον αγαπώ γιατί με αγαπά κι εκείνος, αφού περνά τόσο γρήγορα κάθε χρόνο (βλέπε "Summer is Coming"), και τον μισώ γιατί έχει μια μέρα που κάποιος ηλίθιος ονόμασε "Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου", την οποία σιχαίνομαι.
Αν αναρωτιέστε για το ποιός ήταν, πρόκειται για άγιο των Καθολικών και μόνο. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, καλύτερα να δείτε εδώ.
Για μένα, αυτή η "γιορτή" πρόκειται για σκέτο εμπόρευμα.
Είμαι σίγουρη πως όσοι και αν το διαβάζετε αυτό θα λέτε "Αυτή για να τα γράφει αυτά, δεν είναι ερωτευμένη".
You guessed right. Δεν είμαι ερωτευμένη και σας δίνω το ελεύθερο να με κρίνετε όσο θέλετε που μισώ τόσο πολύ αυτή τη μέρα. Απλά δεν αντέχω ούτε καν στη σκέψη πως τα ανθοπωλεία βγάζουν σε μια μέρα όσα έβγαζαν σε ένα μήνα, μόνο και μόνο από κόκκινα τριαντάφυλλα και πως τα περίπτερα κάνουν χρυσές δουλειές πουλώντας σοκολάτες Lacta (οι οποίες ξαφνικά έχουν γίνει οι σοκολάτες των ερωτευμένων).
Ούτε αντέχω τη θέα ερωτευμένων ζευγαριών που περπατάνε στον δρόμο κοιτώντας ο ένας τον άλλο με λατρεία- αν και την Κυριακή έπρεπε να το υπωστώ, βλέποντας εκατοντάδες ερωτευμένα ζευγάρια να τραγουδάνε το "Μια ζωή μαζί", στη συναυλία του Σάκη (Ρουβά εννοείται!) για τον Love Radio.
Δεν χρειάζεσαι,λοιπόν, μια χαζο-γιορτή για να πάρεις τηλέφωνο τον/την αγαπημένο/η σου και να του/της πεις πεις πως τον/την αγαπάς. Δεν χρειάζεται να τον θυμάσαι μόνο εκείνη τη μέρα που δήθεν κάποιος θυσιάστηκε στο όνομα της αγάπης. Δεν είναι ανάγκη να του πεις σ'αγαπώ ΜΟΝΟ εκείνη την ημέρα. Αν είσαι ερωτευμένος, είσαι πάντα. Αν είσαι ρομαντικός, είσαι πάντα. Μια ημέρα δεν χρειάζεται να σε κάνει να αιστανθείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Let me know what you think