ΠροσωποΒιβλίο (aka Facebook)

Όποιον και να ρωτήσεις -οποιασδήποτε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής τάξης- τι είναι το Facebook θα σου απαντήσει (ο καθένας με διαφορετικό τρόπο βέβαια).
Δεν θέλω να κάνω ιστορική αναδρομή, να πω δηλαδή από ποιόν (ποιούς;), πού και πότε δημιουργήθηκε. Όλοι ξέρουμε τον περίφημο Ζάκερμπεργκ (ή Ζούκερμπεργκ -όπως θες τον λες) που φοίτησε στο ,επίσης περίφημο, Harvard.

Κοίτα τώρα, η αλήθεια είναι πως ΚΑΙ η Κουτσή Μαρία έχει account. Βάλτο στην αναζήτηση και θα δεις!

Θυμάμαι λοιπόν, πριν 2-3 χρόνια, που ο πατέρας μου άνοιξε λογαριασμό. Κι αυτό γιατί οι ειδήσεις είχαν πήξει με θέματα "Βρήκε την πρώτη του αγάπη μετά από Χ χρόνια μέσω facebook" ή "Βρήκε παλιά της συμμαθήτρια μέσα από το facebook". Κι είπε κι αυτός να δοκιμάσει.
Μετά είχε συνέχεια η μαμά μου, ο θείος μου, η θεία μου και γενικά όλο το σόι.
Εγώ ήμουν από τους τελευταίους. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε. Πρώτα έφτιαξαν όοολοι οι "γηραιότεροι" και μετά εγώ.

Ο πατέρας μου στην αρχή ξετρελάθηκε. Βρήκε ένα σωρό συμμαθητές του -κάναν και reuinion. Μετά από λίγο το παράτησε. Τώρα μπαίνει μια φορά στους 2 μήνες.
Η μαμά μου δεν αντέδρασε το ίδιο. Άρχισε να ψάχνει μακρινούς συγγενείς, μέχρι που τους βρήκε όλους και ανακάλυψε τα παιχνίδια. Ξέρεις τώρα, farmville, petville, fishville, και όλα τα σε -ville, γιατί ως γνωστόν οι Αμερικάνοι, οι οποίοι τα δημιουργούν, ζουν όλοι σε μονοκατοικίες ή βίλλες.
Και ακόμα παίζει.

Εγώ. Εγώ ήμουν πρώτα θύμα του Hi5 (είχες κι εσύ-παραδέξου το!) και μετά του προσωποβιβλίου. (MySpace δεν είχα ποτέ κι ούτε πρόκειται)
Πρέπει να ήταν τέλη 2007 ή κάπου στις αρχές του 2008. Στην αρχή δεν μου έκανε και μεγάλη εντύπωση. Απλά άρχισα να βρίσκω συμμαθητές και φίλους και έλεγα "Α! Έχει κι αυτός facebook!". Μετά άρχισαν τα -ville things. To farmville και το petville είχαν γίνει best buddies. Ε, στο τέλος βαρέθηκα να σκέφτομαι πότε πρέπει να μπω για να μαζέψω τις φράουλες ή τις μελιτζάνες μου, και πότε πρέπει να ταϊσω το σκυλάκι μου, και τα παράτησα.
Μετά ακολούθησε μια περίοδος που απλά έμπαινα και δεν έκανα τίποτα. Και τον Ιανουάριο του 2011 πήρα την (μεγάλη?) απόφαση να απενεργοποιήσω τον λογαριασμό μου.
Το twitter έκανε τη δουλειά του και "κάλυψε το κενό". Δεν μου έλειψε καθόλου, για να πω την αλήθεια.

Είχα και έχω βαρεθεί να βλέπω τον καθένα στον "τοίχο" μου (απορώ γιατί τον ονομάσανε έτσι) να κάνει και να γράφει ό,τι του κατέβει στον αγνώστου διαστάσεων εγκέφαλό του.
Το κάθε κοριτσάκι να ανεβάζει φωτογραφία όταν τρώει πατατάκια, όταν είναι στην παραλία, όταν είναι στο σπίτι με τις πυτζάμες, όταν είναι στο κλάμπ με τις γόβες και το ποτό στο χέρι, όταν είναι ή φιλιέται με το αγόρι της (και πάντα από κάτω η ημερομηνία που τα φτιάξανε με ροζ γραμματάκια).
Καθώς και το κάθε αγοράκι να ανεβάζει Βόρεια Αστέρια, Tus ή οτιδήποτε άλλο σε αυτό το στυλ, ή φωτογραφίες όπου δείχνει το six pack του -πάντα στην κλασσική στάση καθρέφτης-κινητό-σηκώνω την μπλούζα και θαυμάστε με.

Το κακό με το facebook είναι ότι βλέπεις ποιός πραγματικά είναι και δεν είναι ο καθένας. Βλέπεις ψεύτικα πρόσωπα που προσπαθούν να δείχνουν αληθινά.
Αυτό είναι το social networking. Πουλάς τον εαυτό σου για να κάνεις "φίλους" που στην πραγματικότητα δεν είναι. Ούτε καν τους ξέρεις.

Δεν θα πω ψέματα. Ξανάνοιξα τον λογαριασμό μου πριν 1 εβδομάδα, αλλά μετά από αυτό το διάλειμμα σχεδόν 3 μηνών χωρίς αυτό, μου φαίνεται πολύ παράξενο το ότι τίποτα δεν άλλαξε. Τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια πράγματα, οι ίδιες αναρτήσεις, οι ίδιες εφαρμογές, τα ίδια παιχνίδια.

Δεν αξίζει να είμαι συνένοχος σε αυτό το έγκλημα. Γιατί έγκλημα είναι το ότι ένας τύπος(ο γνωστός Zuckerberg που ανέφερα και πιο πάνω- έχει 3.785.421 fans στην ίδια του τη σελίδα)και οι ακόλουθοί του έχουν προσωπικά στοιχεία και φωτογραφίες εκατομμύρια ανθρώπων, στα οποία έχει άμεση πρόσβαση όποια στιγμή το θελήσει.

Δεν ξέρω αν άξιζε να το διαβάσεις αυτό. Αμφιβάλλω αν το διάβασες όλο. Δεν ξέρω αν αξίζει να είσαι κι εσύ μέρος του.