A day with me.

Ξυπνάω γύρω στις 7.40. Πηγαίνω στην τουαλέτα, πλένομαι, βάφομαι (concealer is my best friend), σουλουπώνω λίγο τα μαλλιά μου, τρώω και η εξώπορτα κλείνει.
Το ipod μου κρατά συντροφιά όσο περπατάω. Στον δρόμο συνήθως συναντάω μαμάδες με τα παιδάκια τους στον δρόμο για το σχολείο. Αργότερα μπορεί να συναντήσω και κάποιον συμμαθητή μου κι ίσως να ανταλλάξουμε μια καλημέρα.Ψυχρή και τυπική. Ίσως και έναν παλιό μου έρωτα. Εκεί αλλάζω δρόμο.
Το σχολείο δεν είναι μακριά. Το πολύ σε 5 λεπτά έχω φτάσει (καμιά φορά και αργοπορημένη).
Πρώτη ώρα στην τάξη πέφτει νέκρα. Νεκρική σιγή (όχι, δεν έχω δει την ομώνυμη ταινία). Σπάνια κάποιος παίρνει τον λόγο. Παρατηρώ τα βαμμένα μαλλιά της κοπελιάς που κάθεται δύο θρανία μπροστά ή τις φαβορίτες του μπροστινού μου ή τα piercing που έχει στα αυτιά του. Μετράω αντίστροφα τα λεπτά μέχρι να πάει εννιά και είκοσι τρία δευτερόλεπτα (τότε χτυπάει το κουδούνι).
Δεύτερη και τρίτη ώρα έχουν αρχίσει όλοι να παίρνουν τα πάνω τους. Φωνές ακούγονται. Οι μπροστινές συζητάνε περί ανέμων και υδάτων και ο μπροστινός παρεμβαίνει.Ο καημένος κάθεται μόνος του.Και την πέμπτη. Εκτός κι αν έχουμε αρχαία, που (κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο) καθόμαστε όλοι σούζα.

Στο κυλικείο μπορείς να βρεις ό,τι πιο παχυντικό. Από ντόνατς, σάντουιτς με υλικά πιο πολλά κι από μια περόπλοκη συνταγή του master chef, αλλά και τσίχλες δήθεν χωρίς ζάχαρη.
Τέταρτη ώρα τα ίδια.


Στη χημεία τα πράγματα είναι πιο ήρεμα. Καμιά φορά παρατηρώ το μουστάκι του Χημικού.
Στα αρχαία και στην έκθεση παρατηρώ τα μαλλιά ή τα φρύδια της καθηγήτριας. Μου αρέσει να παρατηρώ. Σας το έχω πει;
Αν έχουμε γυμναστική τότε όλες τρέχουμε μιλώντας ή ακούγοντας μουσική. Ή απλά κάνουμε τα ίδια καθισμένες στο πεζούλι. Έχουμε πει στον γυμναστή ότι έχουμε περίοδο ή είμαστε άρρωστες.


Γυρνάω στο σπίτι πεινασμένη. Ρωτάω την μαμά τι φαγητό έχουμε (ποτέ δεν ξέρω από την προηγούμενη), πλένω τα χέρια μου και κάθομαι στο τραπέζι. Τσακώνομαι.
Αφού φάω, το μικρο μου δωμάτιο με περιμένει. Είτε για να διαβάσω, είτε για να φτάξω βιαστικά την τσάντα μου και να φύγω για το φροντιστήριο.
Όταν γυρνάω σπίτι, συνεχίζω το διάβασμα. Το σχολείο είναι απαιτητικό και θέλω να πετύχω.
Άλλες μέρες πάω γυμναστήριο. Ευχαριστώ τον Θεό εννοείται που έχω χρόνο και γι'αυτό.
Νους υγιής εν σώματι υγιεί δεν λέγαν οι αρχαίοι; Αυτό ακριβώς. Για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου πρέπει να νιώθω καλά και με το σώμα μου. Το είχα πάρει απόφαση από την τελευταία φορά που έκλαψα κρυφά σε ένα δοκιμαστήριο πως θα πρόσεχα πιο πολύ και δεν θα ξαναέκλαιγα γιατί δεν έχω ωραίο σώμα.
Στην μεγάλη αίθουσα ,όπου γίνονται τα ομαδικά προγράμματα, οι καθρέφτες θωλόνουν από την υγρασία που δημιουργείται από τον ιδρώτα όλων των συμμετεχόντων.
Καθώς κάνω πους-απς (ή πους-αψ;) σκέφτομαι να πω στον ιδιοκτήτη να αλλάξει το παρκέ γιατί έχει σχισμές. Παρατηρώ την κυρία δίπλα μου. Χαρά στο κουράγιο της που κάνει και γυμναστική.
Γυμναστική για μένα = εκτόνωση.
Δεν με νοιάζει πόσο θα πονάω την επόμενη, δεν με ενδιαφέρει αν θα σχηματιστεί μια λίμνη ιδρώτα κάτω από το κεφάλι μου, δεν με απασχολεί αν θα γυρίσω σπίτι dead body.
Θέλω ό,τι βάζω στόχο να το πετυχαίνω. Και για πρώτη ή δεύτερη φορά στη ζωή μου νιώθω πως τα καταφέρνω, έστω και σε κάτι τόσο "ασήμαντο" -γιατί η ομορφιά βρίσκεται στην ψυχή (έτσι δεν λένε;).

Το βράδυ όταν γυρίσω σπίτι συνεχίζω το διάβασμα, κάνω μπάνιο τρώω και κάθομαι στο pc. Τις Δευτέρες βλέπω Νησί όπως η μισή Ελλάδα.
Προσπαθώ να μην βλέπω τηλεόραση, μόνο προγράμματα που αξίζουν. Οι πρωταγωνιστές τις Κυριακές με κάνουν την Δευτέρα να αναβάλλω την αφύπνηση ασυστόλως.

Όταν η ζωή μου φέρνει σκαμπανεβάσματα ,τότε παρακαλάω τον Θεό να γυρίσω στη ρουτίνα και στη δράση, αλλά όταν η δράση μετατρέπεται σε αδράνεια και μπαίνω πάλι στο ίδιο βαρετό μοτίβο, ζώντας μέσα σε rolling days, θέλω απλά να γίνει κάτι που να με συνταράξει (ελπίζω προς το καλό). Και αυτό περιμένω.