Κρυφτό

Από μικρή το κρυφτό ήταν ένα παιχνίδι που δεν μου άρεσε και τόσο. Όταν "φύλαγα" φοβόμουν ότι καθώς θα ψάχνω κάποιον, θα με προλάβει και θα "φτύσει" πρώτος. Όταν από την άλλη ήμουν εγώ αυτή που έπρεπε να σκεφτεί και να χωθεί μέσα σε απίστευτες κρυψώνες, η καρδιά μου τρεμόπαιζε μήπως με βρουν πρώτοι και μετά φύλάω πάλι εγώ. Φαύλος κύκλος δηλαδή. Πάντα φοβόμουν και φοβάμαι το μετά. Δηλώνω, λοιπόν, φαν της ειλικρίνιας, της αλήθειας και των "φανερών καταστάσεων" ή τέλως πάντων κατακρίνω όσο μπορώ τα μυστικά και τα ψέμματα. Γίνεται, όμως, να μην αναγκαστούμε ποτέ να κρύψουμε κάτι ή να πούμε ψέμματα, έστω και "λευκά"; Γιατί πάντα όταν παίζουμε χαρτιά πρέπει να τα κρατάμε κρυφά; Τι παραμονεύει πίσω από τα χαρτιά των αντιπάλων μας; Γιατί να πρέπει να υπάρχει αυτή η "δίεση τριάντα ένα δίεση"; Γιατί να μπορεί το μυαλό και τα χείλη μας να μεταμορφώσουν την αλήθεια σε ψέμα ή απλά σε σιωπή; Γιατί να μην ρέει πάντα στις φλέβες όλων μας ο ορός της αλήθειας; Λυπάμαι πραγματικά που έπρεπε να παίζω κι εγώ κρυφτό... Να κρύβω έναν καπνό στο πορτοφόλι μου για έξι μήνες. Να φοράω μακριά παντελόνια για να κρύβω τα σημάδια και τις πληγές που δημιούργησα εγώ στον εαυτό μου. Να ντρέπομαι. Αλλά προσπάθησα και καθημερινά προσπαθώ να είμαι ειλικρινής, να βγάζω από μέσα μου αυτά που αισθάνομαι, να μην τα πνίγω και μετά να με πνίγουν αυτά. Το μόνο που θέλω και ελπίζω είναι να κάνουν το ίδιο και οι γύρω μου με εμένα. Δεν θέλω να είμαι θύμα.

Ου πάντα τοις πάσι ρητά. [δεν μπορούν να ειπωθούν όλα σε όλους-Πυθαγόρας]

Αλλά:

Τίποτα δεν μας απομονώνει τόσο όσο τα μυστικά μας.