Νονός;

Σκαλίζοντας παλιές αδημοσίευτες αναρτήσεις μου που έμειναν μισές βρήκα μία στην οποία είχα δώσει τίτλο "Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού" και μιλούσε αποκλειστικά για τους νονούς μου.
Λέω, λοιπόν, να αφιερώσω λίγο χρόνο για να γράψω για αυτό το θέμα, αφού (ιδιαίτερα αυτή την περίοδο) με έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό.
Έχω να δω τους νονούς μου από το 2007 (τυχαία βρεθήκαμε), κι από τότε από το 2002. Την τελευαταία φορά που τους είδα, μάλιστα, η νονά μου ζήτησε το τηλέφωνό μου λέγοντας πώς "θα με πάρει να μιλήσουμε". Περίμενα να με πάρει χρόνια ολόκληρα. Και δεν υπερβάλλω. Μέχρι την τελευταία στιγμή πριν αλλάξω αριθμό περίμενα μήπως με πάρει. Μάταια, όμως. Η μαμά μου μού είχε πει πως δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει, αλλά εγώ ήλπιζα μέχρι την τελευταία στιγμή.
Κάποια χρόνια μετά, όταν έφτιαξα facebook προσπάθησα να τους ψάξω, ή ακόμα και το γιό τους (που ήταν πιο πιθανό -λόγω ηλικίας- να τον βρω) αλλά πάλι μάταια, γιατί το επίθετό τους είναι πολύ κοινό, οι κοινοί φίλοι μηδαμηνοί και οι επιλογές άπειρες.
Από την άλλη σκέφτομαι: και να τους έβρισκα, τι θα τους έλεγα; Γιατί με παρατήσατε; Γιατί δεν έχετε παρει ένα τηλέφωνο να δείτε αν είμαι καλά;
Αυτό, σκέφτηκα, ήταν δική τους δουλειά. Δική τους δουλειά ήταν να ενδιαφερθούν για μένα. Και πείσμωσα.
Και τότε έπαψα να τους ψάχνω. Μπορεί, όμως, να σταμάτησα να τους ψάχνω συνειδητά αλλά ασυνείδητα το μυαλό μου ακόμα τους ψάχνει, και συγκεκριμένα το νονό μου. Μου συμβαίνει πολύ συχνά να πεπατάω και να νομίζω πως κάποιος περαστικος είναι ο νονός μου.
Ένα μήνυμα θέλω να δώσω, ειδικά τώρα που τα καθήκοντα των νονών αυξάνονται.
ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΕΤΕ ΤΑ ΒΑΦΤΙΣΤΗΡΙΑ ΣΑΣ. Σας έχουν σαν δεύτερους γονείς, σας λατρεύουν, στηρίζονται πάνω σας. Δείξτε έμπρακτα την αγάπη σας. Και δεν εννοώ με δώρα, χρήματα, λαμπάδες και παπούτσια. Εννοώ με ένα τηλεφώνημα που θα τους κάνετε, μια βόλτα, μια αγκαλιά.
Μην γίνεται νονοί αν δεν μπορείτε να το υποστηρίξετε.