Μπακ του μπλακ

Είναι, ξέρεις, από εκείνες τις μέρες που χρειάζεσαι ένα κλικ και μόνο για να βάλεις τα κλάματα.
Είναι από εκείνες τις μέρες που οι εφιάλτες και τα παράξενα όνειρα σε κυνηγάνε. Και ξυπνάς ιδρωμένη, ζαλισμένη και φοβισμένη.
Από εκείνες τις μέρες που είσαι τόσο ευάλωτη, ευαίσθητη.
Που σε κυνηγούν τα πάντα.
Ξέρεις, από εκείνες τις ημέρες που θες απλά να κοιμηθείς ήρεμα, χωρίς έγνοιες, αγκαλιά με εκείνον.
Που περιμένεις να έρθει το Σαββατοκύριακο για να χαλαρώσεις, να χαρείς στιγμές με αυτούς που αγαπάς, που στην τελική ποτέ δεν σου δίνονται.
Που, κάθε κύτταρο του κορμιού σου θέλει κάτι που στο τέλος δεν πραγματοποιείται.
Που πονάς από την προσπάθεια.
Ξέρεις, από εκείνες τις μέρες που τα πρέπει νικούν τα θέλω.
Που θες να ουρλιάξεις αλλά φοβάσαι.
Που κάτι που δεν θέλεις να γίνει καταλήγει να γίνεται.
Αυτές οι μέρες με σκοτώνουν αργά και επώδυνα. "Αργά και επώδυνα". Έτσι δεν λένε πως σε σκοτώνει και το τσιγάρο;
Ειρωνεία.


Αυτό το τραγούδι φαντάζομαι να παίζει στο background όταν επιτέλους όλα αυτά από πανω θα έχουν φύγει, δεν θα έχω υποχρεώσεις και διαβάσματα να με κυνηγούν, θα είναι καλοκαίρι, θα έχω ενηλικιωθεί και θα κάνω διακοπές στα νησιά του Αιγαίου (πολλά θέλω) φορώντας wayfarers και ψάθινο καπέλο, αγκαλιά με κάποιον. Αυτή η στιγμή μπορεί να έρθει σύντομα, μπορεί να μην έρθει και ποτέ.