Χαμένος καιρός

Περπατούσαν μαζί αλλά αν κάποιος τους έβλεπε θα έλεγε πως ήταν απλά δυο ξένοι που έτυχε να περπατάνε δίπλα δίπλα.
Κανείς δεν μιλούσε.
Προχώρησε μπροστά αδιάφορος μα εκείνη δεν έτρεξε να τον προλάβει. Δεν ήθελε να τον ενοχλήσει.
Σιγά σιγά ταυτίστηκαν τα βήματά τους και εκείνη πήρε σιγά σιγά το προβάδισμα.
Ειρωνεία δύο άνθρωποι που κάποτε τα χέρια τους ενώνονταν να βαδίζουν σαν άγνωστοι.
"Καλά, προχώρα μόνη σου", της είπε
"Δεν θέλω να σου γίνομαι βάρος. Αρκετά με υποχρέωσες που με πας σπίτι"
Δεν μίλησε. Κούνησε το κεφάλι του.
Μπαίνοντας στο σκοτεινό δρόμο που οδηγούσε στη γέφυρα άρχισαν να μιλάνε.
"Τι έχεις;" τη ρώτησε.
"Τίποτα." Ψέματα.
"Αλήθεια θέλω"
"Αλήθεια λέω, καλά είμαι", πάλι ψέματα.
{Καλά είμαι}: το μεγαλύτερο ψέμα που λένε οι άνθρωποι. Από συνήθεια μάλλον.
Έφτασαν στο δρόμο που οδηγούσε σπίτι της.
Ήλπιζε πως θα σταθούν λίγο εκεί κοντά στο ποτάμι, θα μιλήσουν, θα κάνουν πλάκα, θα γελάσουν... Μα γιατί να μιλήσουν; Υπήρχε λόγος; Υπήρχε αιτία;
"Καληνύχτα" της είπε μόνο και έκανε στροφή 180 μοιρών.
Αυτή κάθισε να τον κοιτάνα απομακρύνεται.
"Γύρνα πίσω αν μ'αγαπάς. Σε παρακαλώ,γύρνα πίσω. Γύρνα πίσω. Έστω ένα βλέμμα", σκεφτόταν.
Έμεινε για λίγο αδρανής κάτω από το ημίφως κι ύστερα έστριψε για το σπίτι της.
Απλά ευχόταν να άκουγε πάλι τα βήματά του από πίσω της. Να τον ακούσει να τρέχει για να την προλάβει. Να της πει "Μην ανέβεις πάνω. Μην είσαι έτσι. Δεν θέλω να σε βλέπω έτσι. Σ'αγαπάω" και μετά να τη φιλήσει. Τι πιο απλό.
Γύρισε την πλάτη της και κοίταξε πάλι τον άδειο δρόμο. Ψυχή.
Ανέβηκε τα σκαλιά και ένα δάκρυ της έκαψε το μάγουλο.



Αυτό είναι για να δεις πόσο άδεια ένιωθα μακριά σου. Οι χειρότερές μου μέρες ήταν αυτές που σε είχα δίπλα μου και δε σε είχα.