"Το γράμμα"

Δύο άτομα που αγαπώ πολύ με έπεισαν να το αναρτήσω. Στον ένα προορίζεται αυτό το "γράμμα". Νιώθω σαν να γελοιοποιούμαι, αλλά τουλάχιστον ελπίζω να αξίζει.

Σημείωση: Το κείμενο αυτό ήταν αρχικά χειρόγραφο, και όχι από υπολογιστή.
7.9.11 – ώρα 1.30 π.μ. – δεύτερη προσπάθεια για να γράψω

Είναι μία από τις φορές που δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Είναι μία από τις φορές που αισθάνομαι πως η καρδιά μου ξεχειλίζει από συναισθήματα. Κι όμως, δεν μπορώ να μιλήσω.
Κάθομαι στο κρεβάτι με αυτό το χαρτί, ένα στυλό, ένα βιβλίο για να ακουμπάω, κι ένα φακό. Η μόνη μου παρέα είναι η Adele. Μου τραγουδάει ξανά και ξανά και ξανά το “Someone like you”. Κάθε φορά που το ακούω, κάθε φορά που έχω πρόβλημα μαζί σου, λέω «Αυτό το τραγούδι γράφτηκε για εμένα», και σκουπίζω τα δάκρυα που κυλάνε από τα μάτια μου.
Σου αρέσει η αλήθεια. Έτσι μου έχεις πει. Θέλεις να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια; Θέλεις στ’αλήθεια να μάθεις πώς ένιωσα και πώς νιώθω;
Λοιπόν, αισθάνομαι μαλάκας. Βρώμικη λέξη, κακιά, το ξέρω. Όμως έτσι είναι. Δεν μπορώ να βρω καλύτερη λέξη για να με χαρακτηρίσει.
Ήρθα να σε βρω σήμερα. Ήρθα ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Κι εσύ μου το ανταπέδωσες έτσι. Μιλούσες με τους φίλους σου, γελούσες, και έπαιζες χαρτιά. Κι εγώ καθόμουν εκεί. Σαν το μαλάκα. Γιατί τέτοια είμαι.
Σε κυνήγησα.
Κι εσύ, άνετος. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Πέταξες ένα «Σου είπα να έρθεις για να μην είσαι μόνη σου», λες και με λυπάσαι. Ε, λοιπόν, κύριε Ε.Γ.Σ., πριν έρθω δεν ήμουν μόνη μου. Ήμουν με τις φίλες μου, οι οποίες με εμψύχωναν και με παρότρυναν να έρθω κοντά σου. Πως «η κατάσταση θα διορθωθεί», πως «όλα θα πάνε καλά».
Κι όμως, τίποτα δεν πήγε καλά. Γιατί εγώ ήρθα ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Πατάτησα τους φίλους μου, παράτησα την οικογένειά μου 80 χιλιόμετρα μακριά για να είμαι ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
Κι εσύ, τίποτα. Μου έστειλες ένα φιλί καθώς έπαιζες, σε κάποια στιγμή μου χάιδεψες το πόδι και με ξάφνιασες, μου έδωσες και ένα φιλί στο μάγουλο και μου είπες «Δεν έχω αποφασίσει ακόμα». Κι ύστερα μου έστειλες κι ένα μήνυμα να με ρωτήσεις γιατί έφυγα.
Αν πραγματικά σε ένοιαζε ίσως να έπαιρνες και ένα τηλέφωνο. Έτσι, για να δεις τι κάνω. Πώς είμαι. Αν είμαι εντάξει που είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση. Αν ζω ή αν πέθανα.
Γιατί ο λόγος που έφυγα ήσουν πάλι ΕΣΥ.
Γιατί απλά με σκοτώνει να είμαστε έτσι. Με σκοτώνει να κρέμομαι για άλλη μια φορά από τα χείλη σου. Με σκοτώνει να κάνεις σχέδια μπροστά μου με τους φίλους σου κι εγώ να μην είμαι πουθενά μέσα σε αυτά. Με σκοτώνει να καπνίζεις ανέμελος , να μου ρίχνεις μια ματιά, έτσι στα κλεφτά, κι εγώ να πρέπει να κάνω πως κοιτάω αλλού, για να μην διασταυρωθούν πάλι τα βλέμματά μας και με κοιτάξεις πάλι με αυτά τα μάτια που λένε κάτι μεταξύ «Είμαι μιά χαρά» και «Σε λυπάμαι». Γιατί απλά ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ.
Με σκοτώνει που πια δεν καθόμαστε δίπλα, αλλά απέναντι. Που πια δεν με έχεις αγκαλιά, που δε με φιλάς, δεν μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και το λαιμό. Δεν μου κρατάς το χέρι.
Με σκοτώνει που πρέπει να πίνω τα δάκρυά μου γιατί δεν είσαι πια εδώ να μου τα σκουπίσεις, να μου φέρεις νερό και χαρτομάντηλα και να με παρηγορήσεις.
Με σκοτώνει που κάθε φορά που κοιτάζω το κινητό μου, από συνήθεια ή όχι, δεν βρίσκω ποτέ ένα μήνυμα, ούτε μια αναπάντητη από εσένα. Που δεν με παίρνεις πια τηλέφωνο και δεν ακούω τη φωνή σου.
Με σκοτώνει που έχω να δω τα πρόσωπά μας καιρό τόσο χαμογελαστά, όπως σε εκείνη τη φωτογραφία που είμαστε μαζί στο Ναύπλιο. Ναι αυτή που έχω βάλει να δείνει όταν με παίρνεις. Αυτή που φοράω καπέλο και έχω τη fenivir στα χείλη γιατί έχω έρπη, αλλά και πάλι, δείχνω τόσο μα τόσο χαρούμενη.
Με σκοτώνει να κάθομαι μόνη μου, όπως τώρα, και να κλαίω. Γιατί ξέρω. Γιατί κάνω λάθη. Γιατί μετανιώνω. Γιατί απολογούμαι.
Με σκοτώνει που το πρωί θα φύγω και ξέρω πως εσύ θα είσαι εδώ. Και δεν θα σου λείψω.
Με σκοτώνει που η συζήτησή μας έληξε με ένα «οκ» από εσένα, κι από τότε κάνω refresh στη σελίδα για να δω μήπως μου έχεις στείλει τίποτα άλλο.
Με σκοτώνει που δεν σου αξίζω. Που σου έχω κάνει ττόσα. Που μπορείς να βρεις μια πολύ καλύτερη από εμένα, και σε εμφάνιση και σε χαρακτήρα, άνετα. Κάποια που θα είναι 7 μέρες την εβδομάδα εκεί για σένα, που θα ταιριάζει καλύτερα μαζί σου, θα κάνει ό,τι κάνεις και θα μπορεί να σου δώσει όλα όσα θες και χρειάζεσαι. Απλά. Χωρίς νεύρα, εμπόδια, τσακωμούς και εντάσεις.
«Νever mind, I’ll find someone like you» που λέει και η Adele.
Κι όμως, I just won’t find someone like you.
Στο μυαλό μου είναι κολλημένη η έκφραση «I’m gonna be fine», όπως είπε πάλι εκείνη. But I won’t. I won’t be fine.
Πάρε όσο χρόνο θέλεις, όπως ζήτησες. Δεν βάζω όρια, δεν πιέζω καταστάσεις. Σκέψου.

Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead.
Εύα.
2.30 π.μ. Καληνύχτα.


Τιμή και δόξα στην Adele της οποίας τα τραγούδια πάντα με εκφράζουν.