Σίγουρα εσείς οι πολλοί που διαβάζετε το blog μου (εδώ γελάμε) θα έχετε παρατηρήσει πως πολλές φορές γίνομαι πολύ δραματική και δεν κάνω τίποτα άλλο από το να παραπονιέμαι.
Σήμερα ως δια μαγείας είπα να αλλάξω λίγο το θέμα και το στυλ με το οποίο γράφω. Λέω να γίνω λίγο πιο ρομαντική και να αφήσω πάλι ελεύθερο το μυαλό μου για να μιλήσω για ένα άτομο που υπάρχει στη ζωή μου.
Είναι ψηλός σαν το Empire State Building, έχει ξανθά μαλλιά και την πιο υπέροχη αγγλική προφορά. Αλήθεια. (Mπορεί να σε κράζω καμιά φορά για αυτή αλλά να κατά βάθος σε ζηλεύω-ξέρω πώς το διαβάζεις.)
Στην αγκαλιά του νιώθω η πιο τυχερή κοπέλα στον κόσμο. Και η πιο ασφαλής.
Έχει ένα πανέμορφο χαμόγελο που με κάνει να χαμογελάω κι εγώ κάθε φορά που το βλέπω. Ακόμα κι αν είμαι μακριά του. Ή τόσο κοντά όσο η φωτογραφία που είμαστε μαζί στην ταπετσαρία του λάπτοπ μου.
Είναι αυτός που θα με κρατήσει στην αγκαλιά του σφιχτά όταν κλαίω. Που θα μου φέρει χαρτομάντηλα και νερό και θα σκουπίσει τα δάκρυά μου με το χέρι του.
Είναι αυτός που θα κάτσει να με χαζέψει όταν κοιμάμαι. Αυτός που θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά και θα μου σκουπίσει ακόμα και τα σάλια.
Και μου λείπει. Ναι ρε γαμώτο. Μου λείπει.
Λένε ότι στην αγάπη δεν υπάρχει ευχαριστώ και συγνώμη. Αλλά πώς μπορώ να μην σε ευχαριστήσω για όλα αυτά που έχεις κάνει για εμένα και να μην απολογηθώ για όλα αυτά που υπέφερες εξ αιτίας μου;
Σ'ευχαριστώ μόνο που υπάρχεις στη ζωή μου.