Πρόσφατα διάβασα στο tumblr το παρακάτω: "Things change, people change. It doesn't mean that the love once shared wasn't true and real. It simply means that when people grow, they grow apart". Κάπως έτσι.
Μεγαλώνω σημαίνει αλλάζω. Αλλάζω σημαίνει αποκτώ νέες συνήθειες, κάνω νέους φίλους, βλέπω νέα πράγματα. Κάτι αλλάζει μέσα μου. Κάτι μεταμορφώνεται.
Πρόσφατα ,λοιπόν, συνάντησα έναν παλιό γνωστό, παλιό αγαπημένο πρόσωπο, τον οποίο βλέπω πολύ συχνά. Λέγοντας "συνάντησα" εννοώ πως τον πέτυχα τυχαία κάπου και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες. Δύο στην κυριολεξία. "Γεια" "Γεια" "Τι κάνεις;" "Μια χαρά, μωρέ, εσύ;" "Καλά κι εγώ."
Συγκλονιστικό.
Έτυχε να είμαστε σε έναν σχετικά μικρό χώρο. Και όταν του μίλησα τον κοίταξα μες τα μάτια.
Και το πρόβλημα είναι ότι σε αυτό το δευτερόλεπτο, σε αυτή τη μικρή ματιά που έριξα στα μάτια του, είδα τίποτα και τα πάντα.
Είδα το κενό στα καστανά του μάτια. Παρατήρησα τον τρόπο που με κοίταξε. Είδα την αδιαφορία και την άγνοιά του.
Έχει αλλάξει. Τα μάτια του μαρτυρούσαν την αλλαγή.
Είδα όμως πως η ψυχή του παρέμενε η ίδια. Ότι, έστω και λίγο, αυτό το συνεσταλμένο, καλό παιδί είχε μείνει μέσα του. Ότι στην ψυχή του υπήρχαν υπολείμματα καλοσύνης, υπευθυνότητας. Ότι ήταν ακόμα καθαρή.
Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν, μεγαλώνουν χωριστά. Ο καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο. Κάνει τη δική του ζωή. Τη ζει με τον δικό του τρόπο.
Μακάρι να μπορούσα να του μιλήσω. Έστω και για δύο λεπτά να με ακούσει, να του εξηγήσω πως κάνει λάθος. Πως δεν είμαι αυτή που πιστεύει. Πως δεν είναι αυτός που πιστεύει.