Δεν ξέρω πώς να αρχίσω αυτό το ποστ.
Δεν ξέρω αν κάποιους τους ενδιαφέρει καν αυτό που θα γράψω.
Δεν ξέρω αν κάποιοι θα το καταλάβουν.
Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για το "εκείνος" και "εκείνη" που πρόκειται να διαβάσετε καμιά κατοστή φορές στο παρακάτω κείμενο, αλλά δεν θα ήθελα να αναφέρω ονόματα.
Φθινόπωρο.
Γνωρίστηκαν στο σχολείο. Ήταν στην ίδια τάξη, αλλά σε άλλο τμήμα. Εκείνος ήταν καινούριος, ενώ εκείνη μετρούσε ήδη 3 χρόνια σε αυτό.
Εκείνος τη γνώρισε μέσω των φίλων που ήδη είχε κάνει. Τους είπε "Αυτή θέλω" και την έδειξε με το δάχτυλό του.
Άρχισαν να μιλάνε και να ανακαλύπτουν πως έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Άρχισαν να απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου.
Εκείνος την ερωτεύτηκε. Αυτή το είχε καταλάβει, αλλά δεν ήταν σίγουρη ακόμα για τα δικά της αισθήματα.
Μια μέρα της είπε να βγούνε. Ο κόσμος της γκρεμίστηκε. Δεν της άρεσε. Όχι, δεν της άρεσε. Το μικρό τους "ραντεβού" ήταν καταστροφή. Εκείνη τον αποκάλεσε "χαμένο". Πόσο άδικο είχε...
Κι όμως, ακολούθησαν κι άλλα. Κι άλλα, κι άλλα. Αμέτρητοι καφέδες, αμέτρητες κουβέντες. Αμέτρητα φιλιά.
Χειμώνας... Άνοιξη.
Εκείνη άρχισε να πετά στα σύννεφα όταν ήταν μαζί του.
Ναι. Σιγά σιγά άρχισε να τον ερωτευόταν. Άρχισε να παίρνει πίσω όλα τα κακά λόγια που είχε πει για κείνον. Πράγματα που αυτός πότε δεν θα έλεγε για εκείνη. Γιατί την αγαπούσε. Την αγαπούσε όσο δεν αγάπησε καμία άλλη. Μόνο εκείνη τον έκανε να νιώθει τόσο όμορφα.
Το ίδιο και κείνη. Όμως άργησε να το συνηδειτοποιήσει.
Εκείνος,τότε, άρχισε να αμφιβάλλει, να την θεωρεί δεδομένη. Τώρα που τα αισθήματά της άλλαξαν για κείνον, άρχισαν και τα δικά του να αλλάζουν. Άρχισε να πιστεύει πως δεν αξίζει. Κάθε μέρα την αγαπούσε και λιγότερο.
Έτσι έδωσε τέλος σε μια σχέση που άργησε να πάρει μπρος.
Κανείς δεν ξέρει αν στεναχωρήθηκε, αν πόνεσε καθόλου. Αν τη σκέφτεται έστω και λίγο. Αν ενδιαφέρεται για κείνη έστω και στο ελάχιστο.
Εκείνη πόνεσε σαν να τη μαχαίρωναν στην πλάτη. Λυπήθηκαν κι οι δυο, μα αυτή πιο πολύ.
Η σχέση αυτή δεν ήταν μάταιη. Ένιωσαν κι οι δύο ευτυχισμένοι. Έστω και για λίγο.
Όταν χάνεις τον άνθρωπό σου από τον χωρισμό σας, είναι σκληρό και πονάει πολύ. Για σκέψου όμως και αυτούς που τον έχασαν πριν καλά συνειδητοποιήσουν ότι θα έπρεπε να χωρίσουν. Μια απλή αναγνώστρια. Το εννοώ.
ΑπάντησηΔιαγραφή