Γεγονότα και συναισθήματα 9.5.11

Ένα τριαντάφυλλο είναι πάνω στο γραφείο μου. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Στο πάτωμα μια βαλίτσα με ρούχα που δεν έχουν τακτοποιηθεί, δυο μισοάδειες τσάντες με άχρηστα πράγματα. Στη μεγάλη βελούδινη καρέκλα μου υπάρχουν τόνοι ρούχα σε καλοκαιρινά χρώματα. Στο κρεβάτι εγώ, το λάπτοπ, μαξιλάρια, κουβέρτες και το αγαπημένο μου τριγράκι. (Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω και για την ιστορία του.)
Ξύπνησα το πρωί με το κεφάλι μου ανακατεμένο. Είχα ένα αίσθημα πως η μέρα δεν θα πήγαινε καλά. Θες να το πεις έκτη αίσθηση (λέμε τώρα!), θες να το πεις ένστικτο, θες να το πεις λογική, το αίσθημα αυτό επιβεβαιώθηκε. Η ημέρα μου ήταν μια σειρά καταστροφών.
Είχα κοιμηθεί ελάχιστα, το βράδυ κρύωνα και έβλεπα άσχημα όνειρα τα οποία δεν θυμάμαι, αλλά μου άφησαν μια πίκρα στο στόμα...
Ήταν 7.50 και δεν είχα τι να φορέσω, έψαχνα απεγνωσμένα για το αγαπημένο μου τζιν (το οποίο βρήκα πεταμένο εκτός δωματίου), δεν είχα όρεξη να φάω τίποτα, άργησα για το σχολείο όπου έκανα ελάχιστο μάθημα και ύστερα πρόβα για ενα θεατρικό στο οποίο συμμετέχω. Στην προσευχή η κολλητή μου μού είπε: "Είσαι χαζό;" εννοώντας το γεγονός ότι έφερα τσάντα με όλα τα βιβλία ενώ θα κάναμε 3 ώρες και πρόβα, επομένως τα βιβλία ήταν άχρηστα. Δεν ξέρω τι πέρασε μέσα σε αυτό το ανακατεμένο πράγμα που λέγεται μυαλό, ούτε τι οδηγίες έδωσε στα νεύρα μου ώστε να τις ρίξω μια άγρια ματιά.
Ύστερα στο μάθημα ένιωθα σαν πρόβατο που σιγά σιγά το πηγαίνουν για σφαγή. Το κακό αίσθημα παρέμενε. Ώρα με την ώρα η καρδιά μου βάραινε.
Όταν αργότερα ήρθε η ώρα να παίξουμε μπροστά στα παιδιά του σχολείου μου (ως πρόβα τζενεράλε για το βράδυ όπου θα το παίζαμε σε κάποιο δημαρχείο), ξέχασα τα λόγια μου και φαινόμουν αμήχανη πάνω στη σκηνή.
Μόλις τελειώσαμε, έφυγα άρον άρον (το έγραψα σωστά;) και πήγα σπίτι με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα. Ήθελα κάπου να ξεδώσω. Πήγα μέχρι το φαρμακείο (το πιο κοντινό μέρος που έχει καλλυντικά), ύστερα στο φούρνο, μετά σπίτι όπου και αποφάσισα να πάω στο γυμναστήριο. Ο δρόμος όμως με έβγαλε σε κάποιον που αγαπάω και εκτιμώ και σε κάποιον άλλο που μου έχει λείψει και ελπίζω να του έχω λείψει κι εγώ. Έστω και λίγο. Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά με κανέναν.
Γύρισα σπίτι χειρότερα από πριν. Έκανα ένα μπάνιο και έφυγα για το φροντιστήριο χωρίς να φάω τίποτα. Γύρισα νωρίτερα και απο κει έφυγα κατευθείαν για το δημαρχείο όπου θα παίζαμε για άλλη μια φορά (και καλύτερη, πιστεύω) την παράσταση.
Όλα πήγαν καλά. Καλύτερα τουλάχιστον. Ξέχασα 2-3 γραμμές αλλά δεν με ένοιαζε. Το κοινό ήταν άγνωστοι.
Μετά από εμάς έπαιξε ένα "ροκ" συγκρότημα αγοριών του 3ου γυμνασίου Γαλατσίου. Ήταν 4 αγόρια (μετά προστέθηκε και ένας 5ος ο οποίος υποτείθεται πως έκανε δεύτερες στον άφωνο τραγουδιστή). Ο μόνος που ήταν "ροκ" ήταν ο ντραμίστας, με ροκ στυλ και μαύρη μπαντάνα στο κεφάλι. Οι υπόλοιποι (με πουκαμισάκια και το καλό τους μαύρο παντελόνι) ήταν λες και πήγαιναν στα μπουζούκια.
Αν και άφωνοι και λίγο ασυγχρόνιστοι, μου έφτιαξαν τη μέρα. Κάπως.
Πάλι σπίτι τώρα. Κάθομαι στην κουκέτα, σε τέτοιο σημείο που το λάπτοπ με ένα μικρό σπρώξιμο πέφτει στο πάτωμα με ορμή. Σκέφτομαι πως έχω μια καταπλητική φίλη που είμαι σίγουρη πως δεν θέλω να χάσω ποτέ. Μα ποτέ ποτέ ποτέ. Θα την χαρακτήριζα "λαχείο". Λαχεία, όμως, έχουν όλοι. Το τυχερό όμως ένας.
Σκέφτομαι τις εξετάσεις που έρχονται κατα πάνω μου με ταχύτητα.
Σκέφτομαι πως υπάρχει άλλο ένα άτομο στη ζωή μου που δεν θέλω να χάσω ποτέ, αλλά ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα χαλάσει. Θα χαλάσουν όλα και θα ξεκινήσω από την αρχή, ενώ στην ουσία θα αρχίζω μόνο στα λόγια, και στην πραγματικότητα θα είμαι σε μια κινούμενη άμμο η οποία με τραβάει βαθύτερα αργά και βασανιστικά.
Σκέφτομαι πως έχω να φάω από το πρωί. Είμαι τρελή. Είμαι τρελή γιατί σκέφτομαι πως θέλω να λιμοκτονήσω. Να μην φάω μέχρι να λυποθυμίσω και να πάω νοσοκομείο. Κι αυτό μόνο για να με δει αυτός.
Αν σκεφτώ καλά έχω πολλά "λαχεία". Αλλά είναι λαχεία μοναδικά, τα οποία πάντα κερδίζουν.


Θυμήθηκα τον τελευταίο στίχο αυτού του υπέροχου τραγουδιού.
"Καληνύχτα Κεμάλ... Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ... Καληνύχτα."