Γράφω με τεράστιες τύψεις γιατί σήμερα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως, μέχρι τις 12 ακριβώς, θα τελείωνα μια εργασία που έχω να κάνω στην οικονομία. Ακατόρθωτο. Όλο κάτι μου αποσπά την προσοχή. Είμαι όλη την ώρα στο twitter και στο facebook, χαζεύω, πάω μικρούς περιπάτους πού και πού στην κουζίνα. Α, και πρέπει να φτιάξω και τα πράγματά μου γιατί αύριο πάω εκδρομή στα Καλάβρυτα.
Και όλα αυτά, άσχετα με αυτό για το οποίο θέλω να γράψω.
Ήταν γύρω στις δώδεκα ή μία το βράδυ και χάζευα στην τηλεόραση. Μαντέψτε πάνω σε ποιό πρόγραμμα (σε επανάληψη βέβαια) έπεσα. Ναι. You guessed right. Στο -αγαπημένο όλων μας- Next Top Model.
Δεν θα πρωτοτυπήσω ,φυσικά, αν πω πως εκνευρίζομαι με το πόσο υποτιμούν εμάς και αυτό που είμαστε. Πως εκνευρίζομαι με το γεγονός ότι μας πλασάρουν συνεχώς ένα πρότυπο ανθρώπου, το οποίο λίγοι μπορούν να υποστηρίξουν.
Με το γεγονός ότι μας πλασάρουν ηλίθιες κοπελίτσες που είναι 45 κιλά (γιατί στα 50 κιλά τους φαίνεσαι χοντρή -πόσο μάλλον στα 64 που είμαι εγώ) και με ύψος πάνω από 1.78 (γιατί στο 1.70 στους φαίνεσαι κοντή), από 15 εώς 22 -το πολύ- ετών (γιατί στα 23 τους φαίνεσαι γριά), που φοράνε ακριβά ρούχα σε ίδια σχέδια και χρώματα, που μιλούν με το ίδιο σχεδόν ύφος ,που έχουν τους ίδιους (δήθεν καλούς και λεπτούς) τρόπους.
Λυπάμαι, κύριοι και κυρίες της λαμπρής κριτικής επιτροπής, αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι έτσι. Δεν θέλω να έχω την ίδια εικόνα με αυτά τα κατεστραμμένα κοριτσάκια.
Χα! Κριτική επιτροπή. Άλλο από κει. Ένα-δυο σούπερ τοπ μόντελς, κάνα δυό φωτογράφοι κι άλλοι τόσοι ράφτες. Ουψ! Συγνώμη! Σχεδιαστές μόδας ήθελα να πω!
Και εννοείται πως η κριτική επιτροπή είναι η απόλυτη αυθεντία. Γιατί αν σου πουν να πετάξεις τα ρούχα σου, εσύ θα το κάνεις. Αν σου πουν πως είσαι άσχημη, πρέπει να το πιστέψεις. Αν σου πουν πως είσαι χοντρή, πρέπει να αδυνατίσεις. Κι αν σου πουν να πέσεις από το παράθυρο εσύ πρέπει να το κάνεις . Για τις ανάγκες της φωτογράφισης βεβαίως βεβαίως.
Γιατί η κριτική επιτροπή είναι αυτή που θα σου δείξει το δρόμο προς την κορυφή. Αυτή είναι που θα σε κάνει το "τοπ μόντελ" όπως λέει και ο τίτλος. Κι αν δεν την υπακούσεις, αν πάρεις μια λάθος πόζα,... τα μπογαλάκια σου (εννοώντας σεσουάρ, καλλυντικά και τα λιγοστά σου ρούχα) και την έκανες από το πολυτελέστατο σπίτι με την πελώρια πισίνα.
Και τέλος το καλύτερο κομμάτι. Η δόξα και η αναγνώριση. Ποιά κοπέλα δεν θα ήθελε να περπατα και να φωνάζουν το όνομά της, να την απαθανατίζουν σε "προσωπικές" στιγμές οι παπαράτσι, να κάνουν σαν τρελοί για μια φωτογραφία της; Α. Και να αναπαράγονται ασταμάτητα οι τηλεοπτικές της στιγμές στο παιχνίδι (όσο παιχνίδι μπορεί να είναι βέβαια
ένα τέτοιο ξεκατίνιασμα)σε όλα τα μεσημεριανάδικα;
Δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτό το post. Τι να γράψω;
Απλά λυπάμαι που η τηλεόραση, που κάποτε ήταν ένα μέσο διασκέδασης και ενημέρωσης, έχει καταντήσει έτσι.
Καληνύχτα (και καλή χρονιά!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Let me know what you think