Κάποτε κάποιος με ρώτησε τι φοβάμαι.
Δεν φοβάμαι το σκοτάδι.
Δεν φοβάμαι τα έντομα.
Δεν φοβάμαι τη θάλασσα.
Δεν φοβάμαι τους κλόουν.
Δεν φοβάμαι τα ύψη.
Φοβάμαι το θάνατο.
Μου έχει συμβεί μόνο μια φορά να ‘φύγει’ κάποιο κοντινό μου πρόσωπο, ήμουν μικρή και οι αναμνήσεις είναι λίγες.
Αν όμως συμβεί κάτι τώρα; Αν συμβεί, θα μου καταστρέψει την καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Την εφηβεία.
Δεν θέλω να χάσω κανέναν. Δεν θέλω να μου λείψει κανείς. Όλοι –είτε ασήμαντοι είτε σημαντικοί με βοηθούν να ‘φτιάξω’ χαρακτήρα.
Φοβάμαι.
Φοβάμαι τη μοναξιά.
Τη φοβάμαι πολύ.
Φαντάσου πως είσαι στο σκοτάδι μόνος σου. Φοβάσαι ,έτσι; Κι εγώ φοβάμαι. Φαντάσου τώρα πως είσαι στο σκοτάδι. Αλλά με τον καλύτερό σου φίλο. Με την παρέα σου. Με αυτόν που αγαπάς και μοιράζεσαι τα πάντα μαζί του.
Φοβάσαι; Όχι, δεν φοβάσαι.
Γιατί δεν είναι το σκοτάδι που φοβάσαι αλλά η μοναξιά όπως εγώ.
Δεν φοβάμαι πολύ όταν είμαι μόνη μου. Φοβάμαι μην μείνω μόνη μου.
Έχω πολλά όνειρα για τη ζωή μου. Αλλά δεν θα μπορέσω να τα πραγματοποιήσω αν δεν πραγματοποιήσω ένα.
Κι αυτό είναι να έχω φίλους.
Όχι λίγους, όχι πολλούς. Αλλά καλούς.
Να με αγαπάνε και να τους αγαπώ.
Να με στηρίζουν και να τους στηρίζω.
Να πονάνε και να πονάω.
Να μην φύγουν ποτέ.
Φοβάμαι κι ονειρεύομαι.
Διαβάζοντας την ανάρτησή σου σκέφτηκα κάποια πράγματα... Αν μείνω στο σκοτάδι μόνη ναι φοβάμαι, αν ξέρω ότι δεν είμαι μόνη και έχω φίλους δίπλα μου αισθάνομαι ότι μπορώ να πολεμήσω τα πάντα. Δεν φοβάμαι γενικώς την μοναξιά. Το μόνο απαραίτητο για εμένα είναι οι φίλοι. Οι αληθινοί και πραγματικοί φίλοι, που σε αγαπούν και τους λατρεύεις. Που σε φιλούν και τους αγκαλιάζεις, που τους λες τι θες να κάνεις και εκείνοι βλέπουν τον τοίχο πάνω στον οποίο πας να πέσεις και σου θυμίζουν ποιος ήταν ο παλιός σου εαυτός που δεν θα έπεφτε πάνω στον τοίχο. Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη χωρίς ταίρι... φοβάμαι να μείνω μόνη χωρίς φίλους!
ΑπάντησηΔιαγραφή