Μερικές φορές νιώθω πολύ ευγνώμων γι'αυτά που έχω. Συγνώμη αν το ξεχνάω.

Σήμερα 23.12.10, τελευταία μέρα στο σχολείο για το 2010, 14 παιδιά απο την Α' τάξη του σχολείου μου επισκεφθήκαμε το σπίτι του "Χαμόγελου του παιδιού" στο Μαρούσι. Το να οργανώσουμε την επίσκεψη έγινε σε πολύ πολύ μικρό χρονικό διάστημα και παρ'όλα αυτά μαζεύτηκαν περίπου 12-14 κούτες γεμάτες με βιβλία, παιχνίδια, τρόφιμα και απορρυπαντικά.

O σύλλογος αυτός ήταν ιδέα του μικρού Ανδρέα Γιαννόπουλου, που ήταν γενικά ένα πολύ ευαίσθητο παιδί όσον αφορά τα παιδιά που δεν έχουν ίσες ευκαιρίες με άλλα σε αυτό τον κόσμο.
Ο Ανδρέας αργότερα αρρώστησε. Έπασχε από καρκίνο στο κεφάλι. Λίγο πριν αφήσει αυτό τον κόσμο έγραψε αυτό στο ημερολόγιό του:

Κι ο πατέρας του υλοποίησε το όνειρό του.
Ξεκίνησε με ένα σπίτι στα Πατήσια, και μέχρι τώρα υπάρχουν γύρω στα 14 σπίτια, 5 εντός Αθηνών.


Όταν φτάσαμε, ήταν ήδη εκεί ένα άλλο σχολείο, καπου από την Αγία Παρασκευή. Δεν είχε φέρει πολλά πράγματα. Κάποιοι κρατούσαν παιχνίδια, κάποιοι λίγα τρόφιμα και μια κοπέλα κρατούσε ένα παρκοκρέβατο για μωρά.
Μπήκαν πρώτα αυτόι καθώς εμείς περιμέναμε υπομονετικά απ'έξω.
Παρατηρούσα το σπίτι. Ήταν διώροφο, με έναν μικρό κήπο μπροστά στρωμένο με γκαζόν, όπου υπήρχαν πολλά χρωματιστά ποδήλατα σε κάθε μέγεθος και μικρά αυτοκινητάκια για παιδιά. Υπήρχε κι ένα δέντρο στολισμένο με κόκκινες μπάλες και στην κορυφή του υπήρχε μια ταμπέλα που έγραφε με όμορφα γράμματα "Χρόνια Πολλά".
Όταν ήρθε η ώρα να μπούμε κι εμείς, μεταφέραμε τις κούτες από το δρόμο, έξω στην αυλή. Μας υποδέχτηκε μια όμορφη κοπέλα. Το σπίτι ήταν μεγάλο και φωτεινό ,μικρό όμως για 27 παιδιά. Ανέδιδε μια ζεστασιά. Τη ζεστασιά κάθε σπιτικού που έχει παιδιά. Μπαίνοντας μπορούσες να δεις το γραφείο ,που ήταν γεμάτο χαρτιά, και κάποια ντουλαπάκια. Ένα είχε πάνω μια ετικέτα που έγραφε "Ιατρικά",ένα άλλο είχε ένα όνομα που δεν θυμάμαι,ενώ άλλα δεν είχαν ετικέτα.
Προχωρώντας λίγο πιο πέρα ήταν το σαλόνι. Υπήρχαν δύο μεγάλοι καναπέδες και δίπλα μια κουκέτα. Απέναντι ακριβώς υπήρχε μια τηλεόραση μεγάλων διαστάσεων και μια βιτρίνα γεμάτη παιδικά dvd, παιχνίδια για playstation και wii, και οι αντίστοιχες κονσόλες. Δίπλα, ένα τραπέζι με διάφορα χριστουγεννιάτικα γλυκά και λίγο πιο πέρα η κουζίνα.
Η κοπέλα άρχισε να μας εξηγεί για το πώς άρχισε ο σύλλογος, τις δράσεις του και για τον μικρό Αντρέα. Μας έδειξε και μια φωτογραφία του πάνω σε ένα ράφι. Φορούσε ένα κόκκινο καουμπόικο καπέλο και χαμογελούσε. Βούρκωσα.
Καθώς μας εξιστορούσε τα διάφορα γεγονότα, ένα μικρό αγόρι ηλικίας 5-6 ετών πετάχτηκε από το πουθενα. Δεν μας κοίταξε καν. Κοιτούσε κάτω. Η κοπέλα φώναξε μια άλλη γυναίκα να έρθει και να το οδηγήσει πάνω, και έτσι κι έγινε.
Τα παιδιά ,μας είπε, ζούν όπως κάθε άλλο φυσιολογικό παιδί. Πάνε στο σχολείο της γειτονιάς, στο φροντηστήριο της γειτονιάς, κάνουν πάρτυ στα γενέθλιά τους, παίζουν, βγαίνουν, πάνε διακοπές.
Στο σπίτι δεν υπήρχαν πολλά παιδιά. Σχεδόν όλα ήταν στο σχολείο.
Μας ξενάγησε στο σπίτι και μας έδειξε όλους τους χώρους.
Πίσω από μια πόρτα στο καθιστικό βρισκόταν ένας μικρός χώρος με κρεμάστρες, παπουτσοθήκες και αποθηκευτικούς χώρους και λίγο πιο δίπλα οι σκάλες που σε οδηγούσαν στον πρώτο όροφο, τον όροφο των αγοριών. Σε όλους τους τοίχους κατά μήκος της σκάλας υπήρχαν φωτογραφίες των παιδιών από τις διακοπές τους και διάφορες εκδηλώσεις.
Σε κάθε όροφο υπήρχαν δύο μπάνια. Οι διάδρομοι ήταν στενοί, και σε κάθε δωμάτιο έμεναν 3 ή 4 παιδιά. Ο κάθε όροφος είχε καπου στα 4 υπνοδωμάτια.
Ήταν διακοσμημένα όμορφα, τα κρεβάτια τους ήταν κουκέτες και οι βιβλιοθήκες τους γεμάτες παιδικά βιβλία.
Η κοπέλα σταμάτησε έξω από μια πόρτα που έγραφε "Απαγορεύεται η είσοδος σε άτομα εκτός του προσωπικού"
"Αυτό είναι το δωμάτιο που κοιμούνται τα μωρά" μας εξήγησε. Άνοιξε ήρεμα την πόρτα και μας είπε να περάσουμε αλλά να κάνουμε ησυχία. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν τρείς κούνιες. Έγειρα λίγο να δω ένα από τα μωρά που κοιμόταν σε μια από τις κούνιες. Αυτή τη φορά έκλαψα. Και δεν ήμουν η μόνη. Αμέσως απόρησα "Ποιά μάνα μπόρεσε και άφησε το σχεδόν νεογέννητο παιδί της;"
Βγήκα έξω από το δωμάτιο γιατί δεν άντεχα. Όλοι βγήκαμε δακρυσμένοι από εκεί μέσα.
Αργότερα ανεβήκαμε στον δεύτερο όροφο, τον όροφο των κοριτσιών. Τα δωμάτια ήταν βαμμένα ροζ, σε αντίθεση με αυτά των αγοριών που ήταν βαμμένα πράσινα ή γαλάζια, και διάφορες φωτογραφίες των παιδιών στόλιζαν τους τοίχους.
Την ώρα που κατέβαινα σταμάτησα για λίγο στο δωμάτιο όπου ήταν το αγοράκι που πριν λίγη ώρα είχε εμφανιστεί στο σαλόνι. Ήταν περικυκλωμένο από τις συμμαθήτριές μου κι εκείνο έπαιζε με ένα μπλε μπαλόνι, απ'αυτά που δίνουν οι κλόουν στα πάρτυ. Τα κορίτσια τον ρωτούσαν διάφορα, όπως "Τι ομάδα είσαι;" "Τι τάξη πας;" "Ποιό χρώμα σου αρέσει;" και όλες αυτές τις ερωτήσεις που κάνει κανείς σε ένα παιδάκι που έχει μόλις γνωρίσει. Εκείνο όμως τις αγνοούσε.
"Αφήστε το" τους είπα, αλλά καμία δεν με άκουσε.
Στο σαλόνι είχαν καταφθάσει τώρα άλλα δύο παιδιά από το σχολείο. Ένα αγοράκι γύρω στα 6 και ένα κοριτσάκι αντίστοιχης ηλικίας, με τα πιο όμορφα γαλανά μάτια που έχω δει ποτέ,και δεν υπερβάλλω.
Ξανανέβηκα στον πρώτο. Το αγοράκι αυτό με την παράξενη συμπεριφορά, που αργότερα έμαθα πως λεγόταν Γιώργος, ήταν τώρα καθιστό στο πάνω κρεβάτι μια κουκέτας και έπαιζε γελώντας με τα μπαλόνια του. Ένιωσα κάτι που δεν ξέρω ακριβώς πώς λέγεται. Ήταν ένας συνδυασμός αγαλλίασης,μεγάλης χαράς, ψυχικής ευφορίας, αλλά και οίκτου, κάτι που δεν ήθελα να νοιώσω.
Είχε περάσει σχεδον ένα ημίωρο από την ώρα που μπήκαμε στο σπίτι, αλλά έπρεπε να φύγουμε. Οι μαθητές του άλλου σχολείου ,που τώρα υπέγραφαν κάποια χαρτιά, θα έμεναν κι άλλο. Δεν κατάλαβα γιατί.
Φύγαμε όλοι με ένα βάρος στην καρδιά.Ξέρω όμως πως άξιζε τον κόπο. Αλλάξαμε παραστάσεις, είδαμε κάτι καινούριο ,αν και όχι άγνωστο.

Καλά Χριστούγεννα.