Fighting

Ποτέ μου δεν περίμενα πως θα έρθει κάποια στιγμή που θα μάθω πραγματικά κάτι ουσιαστικό από κάποιο μάθημα στο σχολείο. Κι όμως, να που συνέβη.

Συζητώντας σήμερα στο μάθημα της Αντιγόνης τη φράση της Ισμήνης "Το να κάνει κανείς ανώτερα από τις δυνάμεις του είναι εντελώς ανόητο", η καθηγήτρια είπε κάτι τόσο σωστό.

"Όταν κάποιος βρίσκεται σε κίνδυνο, όταν απειλείται η ίδια του η ζωή και πρέπει να επιβιώσει, επιστρατεύει και αναπτύσσει απίστευτες δυνάμεις για να σωθεί. Όταν, όμως, σκεφτεί αργότερα τι έκανε θα μείνει και ο ίδιος έκλπηκτος".

Και από εκείνη την ώρα δεν έχω πάψει να σκέφτομαι τα λεγόμενα της καθηγήτριάς μου. Συνηδειτοποίησα μετά από ώρες σκέψης πως έχω περάσει κι εγώ από κάποια παρόμοια κατάσταση. Όχι ακριβώς να απειλείται η ζωή μου, αλλά να απειλείται κάτι πού ήταν η ζωή μου, κάτι που είχα.

Έβγαλα νύχια και πάλεψα. Γιατί το ένιωθα πως το έχανα.
Μπορεί να μετάνιωσα για χιλιάδες πράγματα, να έκανα λάθη, να παραφέρθηκα αλλά για ένα πράγμα δεν μετανιώνω. Που πάλεψα. Πάλεψα για να το έχω, πάλεψα για να το αποκτήσω, πάλεψα για να το κρατήσω μαζί μου. Ακόμα κι αν έχασα, είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου, όσο κι αν πόνεσε.
Μπορώ να πω πως ό,τι έκανα με εξέπληξε, αλλά δεν με πειράζει.

Όταν χάνεις κάτι, δύο είναι οι επιλογές.

Ή δεν πολεμάς καθόλου για αυτό και το αφήνεις να φύγει, ή πολεμάς μέχρι θανάτου.