Ταξίδι

Το μόνο που θυμάμαι από την πρώτη μέρα στο σχολείο είναι την κολλητή μου. Σαν να τη βλέπω τώρα. Εγώ καθόμουν σε ένα μικρό καναπεδάκι και εκείνη στο θρανίο απέναντί μου. Είχε τα μακριά καστανά της μαλλιά πιασμένα σε μία όμορφη πλεξούδα και όταν χαμογελούσε, φαίνονταν τα κενά που είχε στα δόντια της (όλοι είχαμε!).
Κι έτσι λοιπόν άρχισαν τα σχολικά μου χρόνια. Εγώ κι άλλα 20 κουτσοδόντικα που κάναμε παρέα. Μαθαίναμε παρέα. Τότε έιμασταν όλοι "φίλοι". Παίζαμε, γελούσαμε, ήμασταν ξέγνοιαστοι...
Θυμάμαι πολλές από τις επισκέψεις μας σε μουσεία και πάρκα. Θυμάμαι τις γιορτές που κάναμε στο τέλος κάθε χρονιάς και τους χορούς που ρίχναμε στα πάρτυ. Θυμάμαι πως ήμουν τσιμπιμένη με ένα συμμαθητή μου. Ακόμα και τα ραβασάκια που του έστελνα.
Θυμάμαι την εκδρομή που πήγαμε στην έκτη δημοτικού στο Ναύπλιο, το πάρτυ της αποφοίτησης, την τελευταία γιορτή...
Και μετά στο γυμνάσιο θυμάμαι περισσότερα. Θυμάμαι την πρώτη μέρα σαν χθες. Τα "θηρία" του διπλανού λυκείου, τη γνωριμία μου με ένα σωρό νέους συμμαθητές, τους καθηγητές που είχα. Θυμάμαι τις εκδρομές, τις εργασίες, την τελευταία μέρα των εξετάσεων κάθε χρονιάς.
Από το Σεπτέμβρη του 2010 πάω λύκειο. Λύκειο! Είμαι επιτέλους από τα "μεγάλα" παιδιά του σχολείου. Τώρα πια βλέπω καθαρά μέσα στα κάγκελα του κυλικείου γιατί είμαι ψηλή. Τώρα πια κάνω διάλειμμα στο τεράστιο προαύλιο του λυκείου, παρέα με τα άλλα "μεγάλα" παιδιά. Τώρα πια περνάω και εισπράτω ματιές από αγόρια και κορίτσια που μου δίνουν αυτοπεποίθηση. Μπορώ να πω πως έχω το δικό μου στυλ. (Κατερίνα, ξέρω πως το διαβαζεις αυτό και σ'ευχαριστώ που μου το είπες)
Φτάσαμε, λοιπόν, αισίως στο τέλος της χρονιάς. Δίνω άλλο ένα μάθημα και τελειώνω. Μου φαίνεται απίστευτο πως σε 3 μήνες θα είμαι στη β' λυκείου! Θα πηγαίνω πια θετική κατεύθυνση, θα χωρίζομαι από τις φίλες μου γιατί αυτές θα είναι στη θεωρητική και ίσως να πηγαίνω και φροντιστήριο για τα βγάζω πέρα με τα μαθήματα.
Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να μεγαλώσω. Οκ, ανυπομονώ να γίνω φοιτήτρια, να έχω το δικό μου σπίτι, το δικό μου αυτοκίνητο και μπλα μπλα μπλα, αλλά φοβάμαι τι με περιμένει "εκεί εξω" πιο πολύ κι από το γεγονός ότι σε λιγότερο από 2 χρόνια θα δώσω πανελλήνιες.
Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν έχω αποφασίσει τι θέλω να γίνω. Έλεγα αρχιτέκτονας, χημικός, ψυχολόγος... Το ξέρω πως αυτά δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση μεταξύ τους.

Το καλοκαίρι είναι σχεδόν εδώ και θέλω να περάσω καλά, πριν αρχίσουν τα δύσκολα. Θέλω να κάνω πολλά ταξίδια και να δω πολλά μέρη. Να βγω, να τα πιω, να χορέψω...
Λατρεύω τα ταξίδια. Γενικά, λατρεύω να βλέπω νέα μέρη και να γνωρίζω νέους ανθρώπους, καινούρια πράγματα.
Ταξιδιάρα ψυχή είμαι, που λένε κι οι Τρύπες. Από Σεπτέμβρη όμως , όπως ακριβώς λέει και το τραγούδι, "σ'αυτό το ταξίδι δεν θα σε περιμένω" και δεν θα περιμένω κανένα. Κι ας "έχω ξεχάσει που ακριβώς θέλω να πάω". "Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή."

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο;